No go area (Lucca)

Het leek ons allemaal een mooi idee: de families Rietberg en Terwindt gaan samen fietsen over de muren van Lucca. We hadden Han, Gerdien en de tweeling Timo en Joris afgelopen week in de Villa leren kennen. Afgelopen zaterdag waren ze verder getrokken richting Montecarlo, een plaatste oostelijk gelegen van Lucca.
De jongens konden het goed met elkaar vinden, dus hadden we gisteren, de donderdag, afgesproken in Lucca. Om 9 uur vertrokken we bij aangenaam zonnig weer van de Villa richting westen via de A11. Hoe dichter we bij Lucca kwamen des te dreigender werd de hemel boven ons. Aan de horizon konden we gigantische bliksems waarnemen en vlak voor de afrit Lucca ovest vielen de eerste druppels op onze voorruit. En dat was het begin van een onweer dat voor velen nog lang in het geheugen gegrift zou blijven.
We reden Lucca binnen en de regen begon om ons heen echt te stromen. Je kon amper de weg herkennen, alles was wazig en vertekend. Het was heel erg donker geworden door de donkere wolken die zich boven ons samen hadden gebald. Ik was de navigator en bewapend met een plattegrondje probeerde ik Roel de goede richting te wijzen naar de plaats waar we hadden afgesproken. Toen we op een bepaald moment naast de weg stopten om even op adem te komen, moesten we vaststellen, dat we eigenlijk niet meer wisten waar we ons bevonden. Met de kennis dat Lucca maar een klein stadje is, zetten we onze weg voort en later bleek dat we ons in het noorden van de stadsmuren bevonden en niet, zoals we dachten ten zuiden van de stad. Gelukkig konden we uiteindelijk de afgesproken plek, de Porta Elisa, vinden en hadden we ook nog het geluk dat we een parkeerplaats konden bemachtigen. Intussen hadden we telefonisch contact met familie Terwindt, die nog niet uit Montecarlo vertrokken waren, in de hoop dat het weer zou bijtrekken. Toen ze hoorden dat wij gearriveerd waren, gingen ook zij op pad. Een goed half uur later, het regende nog steeds met bakken uit de hemel, stond de rode Volvo van Han, achter onze auto en via de telefoon (uitstappen kon echt niet) werd afgesproken dat we naar Montecarlo terug zouden gaan. Gezegd, gedaan, in konvooi door het gutsende water, reden we achter de Volvo aan. Onderweg hebben we eten bij de PAM ingeslaan en reden dan verder naar het appartement van onze kennissen. We bereikten via allerlei bochten en kronkels het agricultura tourisma vertrek en Gerdien bereidde voor ons een overheerlijke lunch. Intussen was de hemel ook opgeklaard en konden de jongens ook nog een duikje in de pool nemen.We volwassenenen zaten gezellig te kletsen aan tafel in de riante keuken van het appartement.
Toen de zon steeds toenam, vatten we opnieuw ons idee op, om samen Lucca op de fiets te verkennnen. We verzamelden onze spullen en begonnen aan onze tweede poging om Lucca een bezoek te brengen. Maar  de weersgoden waren ons niet goed gezind. Op 5 kilometers afstand van Lucca kwamen we weer in de stromende regen terecht. Ook deze poging eindigde in de watervloed. Zonder de mogelijkheid om fatsoenlijk van elkaar afscheid te kunnen nemen, scheidden zich onze wegen en reed elke familie terug naar zijn appartement. Jammer, het was ons niet gegund om het schitterende Lucca te mogen bezoeken. We mochten alleen maar van buitenaf de stadsmuren aanschouwen en erover dromen wat erachter verborgen zit. Eigenlijk nog een goede reden, om nog eens terug te keren naar deze streek.

Toen we rond half vijf in Signa arriveerden was ook hier regenweer. Niet zo erg als in Lucca, maar geen weer of echt buiten te zitten. 's Avonds gingen we voor een laatste keer eten bij Da Foffo. Toen we terugkeerden naar de Villa, was net een heftig onweer boven ons bezig. Een goede reden om lekker knus in ons appartement te gaan zitten en naar de regen en de donderslagen te luisteren en een boek te lezen. Roel keek nog naar het Italiaanse nieuws waar natuurlijk ook het weer een hot item was. Hij hoorde dat Lucca die dag tot no go area was verklaard in verband met overstromingen in de hele stad. Straten en kelders waren ondergelopen en het verkeer was chaotisch geworden. Geen plaats voor een toeristisch uitstapje!